18: Get to Know Your Buddy & Buddog

posted on 21 Feb 2012 22:13 by sm-university in event
 
 
Buddy & Buddog Event
 
 
 
เฉลยบัดดี้และบัดด็อกที่รอคอยมาแล้วจ้า
*เนื่องจากผลงานจากทั้งบัดดี้และบัดด็อกยังมาไม่ครบ จะขอเฉลยเฉพาะส่วนของคนที่ส่งมาให้แล้วนะคะ*
 
 
 
♥ ♥ ♥ BUDDY ♥ ♥ ♥
 
 
โยจิ -> อาร์ทิมิส
 
 
 
อาร์ทิมิส -> คานะ
 

ไดอารี่ที่รักตอนที่ 1 บัดดี้ของผม

 

สวัสดีฮะทุกคน สบายดีกันสินะฮะ ในฐานะบันทึกฉบับแรก ผมก็ว่าจะมาเล่าเกี่ยวกับกิจกรรมแรกที่ผมเข้าร่วมกับมหาลัยแห่งนี้นี่ล่ะฮะ *ยิ้มเจิดจ้า* เป็นกิจกรรมที่เรียกว่าบัดดี้บัดด๊อกล่ะฮะ เห็นว่ามันเป็นกิจกรรมที่จะเสริมสร้างความสัมพันธ์อันดีให้ทุกคนสนิทสนมกันมากขึ้น อืมม…คิดว่าหลายคนก็คงจะเริ่มสนิทสนมกันมากขึ้นหลังจากกิจกรรมนี้ผ่านไปล่ะมั้งฮะ *ทำหน้าลังเลนิดหน่อย*

 

เริ่มจากกิจกรรมบัดดี้นะฮะ ผมได้บัดดี้เป็นคุณพี่สาวจากคณะวิทย์ล่ะฮะ เป็นพี่สาวที่น่ารักมากเลยล่ะ เห็นว่าเค้าชอบทานบราวนี่ผมก็เลยส่งไปเป็นของขวัญเทคแคร์มาล่ะฮะ อ๊ะ แต่ก็อย่างว่านะฮะ ผมเนี่ย ทำอาหารไม่เป็นซักกะติ๊ดเลยนี่นา *เกาแก้มแบบเขินๆ* สุดท้ายแล้วก็เลยต้องไปพึ่งอาจารย์เมลวินอีกนั่นแหละฮะ

ย้อนกลับไปเมื่อหลายวันก่อน

ตอนนั้นผมกำลังคิดหนักอยู่ว่าจะไปหาขนมจากไหนมาเทคแคร์บัดดี้ดี ทันใดนั้น!!! เหมือนพระแม่มาเรียมาโปรดเลยล่ะฮะ *ปลาบปลื้มตาเป็นประกาย* ผมก็เห็นอาจารย์สัตวแพทย์คนเก่งของเราเดินถืออุปกรณ์ทำขนมอยู่ไวๆ ผมเลยรีบตามไปแบบกระชั้นชิดเลยล่ะฮะ จากคำบอกเล่าที่ได้ยินมา ขนมของอาจารย์เมลเนี่ย อร่อยที่สุดในสมูเลยนะฮะ

*หมับ* ผมคว้าชายเสื้ออาจารย์เอาไว้แล้วยิ้มกว้างแบบเป็นมิตร ดูเหมือนอาจารย์จะตกใจนะฮะ แต่พอเห็นว่าเป็นผมก็ดูโล่งใจไปนิดหน่อย

“มีอะไรน่ะ นักศึกษาอาร์ทิมิส?” ว้าว อาจารย์จำชื่อผมได้ด้วยล่ะ *ยิ้มดีใจ*

“บราวนี่น่ะฮะ บราวนี่” ผมกระพริบตาปริบๆอ้อนเต็มที่ แต่ดูเหมือนประโยคสื่อสารของผมจะมีปัญหานิดหน่อยเพราะอาจารย์เค้าทำหน้างงๆประมาณว่า บราวนี่ แล้วอะไร ยังไง?

“พูดให้มันครบประโยคหน่อยได้มั๊ยเธอน่ะ” เหมือนจะเห็นอาจารย์แอบกุมขมับเล็กๆ แล้วบ่นประมาณว่าเชื้อไม่ทิ้งแถวหรืออะไรประมาณนั้นด้วยแฮะ เอ…หมายถึงใครกันน๊า

“ช่วยทำบราวนี่ให้ผมซักชิ้นได้มั๊ยฮะ นะฮะ น๊า….” ผมกอดเอวอาจารย์แน่นแล้วส่งยิ้มอ้อน แน่ล่ะว่าได้ผล ยิ่งกับคนใจอ่อนแบบนี้ผมค่อนข้างจะมั่นใจเลยล่ะ

 

สองชั่วโมงต่อมา….

ในที่สุดผมก็ได้บราวนี่มาอยู่ในมือแล้วล่ะฮะ แถมอาจารย์ยังกรุณาห่อของขวัญให้ซะสวยงามอีกซะด้วยล่ะ *ยิ้มดีใจ* ทีนี้ภารกิจต่อไปก็คือเอาไปให้คุณยามาจิ ปัญหาคือ แล้วผมจะเอาไปให้ได้ยังไงโดยที่เค้าไม่รู้ตัวล่ะเนี่ย *ทรุดลงนั่งจ๋องอยู่หน้าคณะวิทย์*

ไม่ให้รู้ตัว….งั้นก็ต้องแอบเอาไปให้สินะ….

และแล้วภารกิจเสี่ยงตายที่ชื่อว่าการขนส่งขนมข้ามคณะก็เริ่มขึ้น ตื่นเต้นนิดๆนะฮะ แหม ก็ปกติผมได้เข้ามาเดินลอยชายอยู่ในคณะอื่นแบบนี้ได้ซะที่ไหน เอ้อ..จะว่าไปตอนนี้ *มองไปรอบๆ* ผมก็เดินเข้ามาตรงๆไม่ได้แอบปกปิดอะไรเลยนี่นา *เหงื่อตกเล็กๆ* เอาเถอะ ถ้าเจ้าตัวยังไม่เห็นก็หมายความว่าความลับยังไม่แตกชิมิล่า..

หลังจากเดินไปได้ซักพัก สายตาผมก็เหลือบไปเห็นล็อกเกอร์ที่ติดป้ายไว้ว่า “ยามาจิ คานะ” บิงโก….ผมอุทานในใจ แล้วก็จัดการเอากล่องของขวัญใส่ลงไปในนั้นพร้อมกับการ์ดที่แนบไว้

“ถึงคุณบัดดี้

เห็นว่าคุณชอบทานบราวนี่ ถูกใจมั๊ยฮะ?

ลงชื่อ ผมเองฮะ”

เอาล่ะ หลังจากนั้นผมก็ไปเกาะอยู่ตรงขอบหน้าต่างรอดูว่าเค้าจะมีปฏิกิริยายังไงกับของขวัญผมกันน๊า…ไม่นานเท่าไหร่ คุณคานะก็เดินมาหยิบของขวัญไปจากล็อกเกอร์ ว่าแต่…เอ ทำไมเค้าถึงต้องหันซ้ายหันขวาเหมือนจะกลัวใครเห็นแบบนั้นด้วยน๊า..ผมมองอย่างสงสัย แล้วก็แอบตามไปดู ไม่ใช่ว่าผมเป็นพวกสโตรกเกอร์หรอกนะฮะ ก็แค่อยากรู้ว่าเค้ารู้สึกยังไงเท่านั้นล่ะฮะ

พอถึงที่ลับตาคนคุณคานะก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนบุคลิกไปนิดหน่อย เธอกินบราวนี่อย่างเอร็ดอร่อย จะว่าไงดีล่ะ ดูท่าทางแฮปปี้เอามากๆเลยล่ะ แหม แต่ถ้าคนรับเค้ามีความสุข คนให้ก็ดีใจแหละเนอะ เป็นท่าทางการกินที่ดูเป็นเด็กๆไม่เข้ากับลุคเลยล่ะฮะ เอ…ว่าแต่ผมเอามาเล่าตรงนี้จะเป็นอะไรมั๊ยเนี่ย *หน้าซีดเล็กๆ* แต่ว่า มันเป็นเรื่องที่ต้องเล่านี่นา คงไม่โกรธกันใช่มั๊ยล่ะฮะ *ยิ้มกว้าง*

คงจะ….ไม่คิดมาก…อยู่แล้วสินะฮะ….*ยิ้มเจิดจ้า*

 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 
วินด์ -> รีทท์
 
 
 
รีทท์ -> บลู
 
รีทท์ เคเนลท์  กำลังชั่งใจ....

ชายหนุ่มวัย 23 จ้องเพ่งมองตรงไปยังประตูห้องสวนตัวของอาจารย์ผู้หนึ่งที่ประจำอยู่ ณ ชั้น 4    แน่นอนว่าไม่ใช่ห้องอาจารย์ซินเนีย ฟรายลิกราท  อดีตอาจารย์เคมีชั่วคราวจากไฮสคูลเป็นแน่  แล้วจะเป็นห้องใครได้ซะอีกละ   นอกเสียจากห้องของ อาจารย์  บูล  เบล  ผู้เป็นฮิคกี้ประจำสมู่

แหม่  พูดแบบนั้นก็ถือว่าเป็นการเสียมารยาทไปหน่อย  หากจะพูดให้เข้าใจโดยง่าย  น่าจะเป็นบุคคลผู้ชื่นชอบการอยู่คนเดียวและหลีกหนีจากสังคมเสียมากกกว่า

รีทท์พยักหน้าตัวเองเบาๆแบบนั้น  นักศึกษาแพทย์จอมบ้าคาราโอเกะถูมือตัวเองไปมา  ความอุ่นจากกาแฟที่พึ่งชงร้อนๆมาให้ผู้เป็นบัดดี้ของตัวเค้านั้นไม่ได้ช่วยคลายอากาศหนาววิปลาสนี้ได้เลยแม้แต่น้อย

เสียงเคาะประตูดังขึ้นแผ่วเบาหลังจากที่ยืนทำใจอยู่ร่วมสิบกว่านาที  พร้อมกับประตูที่แง้มออกช้าๆ ไม่เปิดกว้างเต็มที่  พร้อมกับใบหน้าสุดง่วงนอนของเจ้าของห้อง
รีททืยิ้มสดใสประดุจอาทิตย์ยามเช้าให้ พร้อมยื่นกระติกน้ำร้นอที่ใส่กาแฟปรุงด้วยรัก(เรอะ?)ยื่นให้

“กาแฟครับ อาจารย์บูล เห๊ะ จารย์ครับ ตื่นยังเนี้ย ??”  นักศึกษาแพทย์เอ่ยปากถามจ้อ  สวนทางสิ้นดีกับใบหน้าที่คละไปด้วยความสงสัย

“มีอะไร” เสียงนิ่งๆดั่งโมโนโทนดังตอบกลับพร้อมหน้าอึนๆที่ไร้ซึ่งอารมณ์ไหนๆดังขึ้น 
รีทท์เกาแก้มนึกหาเหตุผลเล็กน้อย  จะให้บอกว่าตัวเองเป็นบัดดี้เค้าก็ใช่ที่เพราะยังไม่ถึงเวลาเท่าที่ควร  แถมให้มาเทคแคร์แบบหลบๆก็คงทำไม่ได้อีก......ผลมันถึงออกมาเป้นอีหรอบนี้ยังไงละ

“บังเอิญ  ชงมาเกินนะครับ แหะๆ   เลยนึกได้ว่าจารย์บูลที่นั่งเฝ้ามอนิเตอร์ดูความเรียบร้อยในมหาลัยต้องการ   เอ่อ ....”   ชายหนุ่มเลิกลั่กสายตานึกหาเหตุผล  แต่สิ่งที่ได้รับคือท่าทีพยักหน้าเล็กน้อยที่รับรู้ว่าตัวเค้าต้องการจะสื่ออะไร พร้อมกับมือกร้านของอาจารย์รุ่นลุงจะยกขึ้นลูบหัวรีทท์สักพักราวกับชมเด็กยังไงยังงั้น


เอ่อ...จารย์ครับ  ตั้งแต่เข้าไฮสคูลมายังไม่เคยมีใครลูบหัวผมแบบนี้เลยนะครับ

อีกอย่าง....ดีใจครับ แต่จะดีใจมากถ้าคนๆนั้นเป็นสาวๆ


รีทท์ได้แต่ซับน้ำตาเงียบงันอยู่ในใจ

“เอ่อ.....งาน มีอะไรให้ช่วยไหมครับ ?”  รีทท์เอ่ยปากถามยิ้มๆ หลังจากที่นิ่งเงียบไปสักพัก  ดูเหมือนอาจารย์บูลแค่จะพยักหน้า  เดินดุ่มเข้าไปในห้อง
เหมือนจะได้ยินเสียงอะไรกุกกักๆอยู่สักพัก ก่อนออกมาพร้อมกองเอกสาร
รีทท์มองอย่างงๆราวกับต้องการคำตอบ แต่มือก็พลันยื่นไปรับจากท่าทีของอีกฝ่ายที่ยื่นมาหา

“ฝากไปให้ที่ตึกไอซีทีทีแล้วกัน”
บทสนทนาจบลงแค่นั้น ก่อนอาจารย์บูลจะปิดประตูห้องกลับเข้าไป   นักศึกษาแพทย์ผู้บ้าคาราโอเกะยังยืนอยู่ที่หน้าห้องตรงนั้น ยิ้มแห้งๆ ก่อนหอบหิ้วเอาเอกสารทั้งหลายไปตามคำสั่งมอบหมาย


ว่าแต่อาจารย์บูลขจะชอบกาแฟที่ชงให้ไหมนะ


นั้นยังคงเป็นคำถามเรื่อยเปื่อยในใจถึงบัดดี้ของเค้า  ในขณะการเดินทางจวบจนเสร็จสิ้นภารกิจส่งเอกสาร


เอาไว้พรุ่งนี้จะลองไปเคาะห้องดูอีกที  ว่าไปแล้ว....นานๆ ทีชวนจารย์ไปเกะดีกว่า


ชายหนุ่มยิ้มไปพลางบิดขี้เกียจ  ก่อนจะตรงปรี่ไปหาโยจิ  สาวแว่นที่หล่อเหลาแต่ดูเหมือนชายหนุ่มผู้ใฝ่หาฮาเร็มในสมู่แห่งนี้จะไม่ค่อยสนใจรูปลักษณ์ภายนอกเท่าไหร่


อย่างว่าแหละ รีทท์ เคเนลท์  ยังไงก็เป็น รีทท์ เคเนลท์
 
 
บลู -> สปิริต
 

กิจกรรมกระชับความสัมพันธ์ระหว่างบุคลากรในมหาวิทยาลัย หรืออีกชื่อที่เรียกง่ายๆ ก็คือ "กิจกรรม บัดดี้ แอนด์ บัดด็อก" เดิมทีเรื่องน่ารำคาญแบบนี้ฉันซึ่งเป็นอาจารย์ที่จัดว่ามีอายุคนหนึ่งไม่ได้สนใจจะเข้าร่วมแม้แต่น้อย แต่หลังจากการประชุมร่วมของอาจารย์หัวหน้าสายทั้งหมด กลับมีความเห็นอันไม่น่าพึงประสงค์อย่าง 'อาจารย์หัวหน้าสายทุกคนควรจะร่วมกิจกรรมด้วย' ออกมา ถึงจะไม่อยาก แต่ก็ปฏิเสธเสียงข้างมากไม่ได้ (ในการประชุมครั้งนั้นมีแค่ฉันกับอาจารย์เมลวินเท่านั้นที่คัดค้าน)

"...และฉันบัดดี้ที่ฉันต้องดูแลคือ อ.เซเว่นซี อย่างนั้นสินะ..." กระดาษฉลากใบเล็กในมือถูกคลี่ออกอย่างเชื่องช้า และเหนื่อยหน่าย สำหรับระบบการจับฉลากซึ่งมีโอกาสที่จะออกชื่อของใครคนใดคนหนึ่งภายใต้ความน่าจะเป็นเท่าๆ กัน นับว่าเป็นเรื่องที่ดีไม่น้อยที่ชื่อของคนที่ฉันต้องให้การเอาใจใส่คืออาจารย์ที่มีอายุมากกว่าอย่าง อ.เซเว่นซี

อืม...อย่าง อ.เซเว่นซี คงไม่ต้องดูแลอะไรมากหรอกมั้ง...

 

"เอาเป็นแบบนั้นก็แล้วกัน" หลังจากที่พยายามใช้ความคิดไปกับการคิดเรื่องที่ไม่คุ้นเคยอย่างการ ทำอะไรให้คนอื่น ในที่สุดฉันก็ได้คำตอบที่สบายที่สุดและง่ายที่สุดออกมาได้

"เริ่มจากอุปกรณ์ที่จำเป็น..." ฉันค่อยๆ เลื่อนเก้าอี้เข้าหาหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ตรงหน้าอย่างไม่รีบร้อน ข้อมูลที่ผ่านการประมวลมาแล้วครั้งหนึ่งภายในสมองค่อยๆ ถูกบรรจุลงในหน่วยความจำของเครื่องคอมพิวเตอร์ ก่อนจะถูกนำไปประมวลผลผ่านโปรแกรมที่ฉันเขียนขึ้นเอง

...ปี๊ป...ปี๊ป...

ทันทีที่รหัสของอุปกรณ์ที่ต้องการถูกกรอกลงในกล่องข้อ